कयुं ज्ञान मोक्षसाधक ?...
अतत्त्व : आत्मस्वरूपनुं ज्ञान ज मोक्षनुं कारण छे.
तत्त्व : जेवुं आत्मस्वरूप श्वेतांबरो माने छे, तेवुं ज दिगंबरो माने छे.
एटले आत्मस्वरूपनुं ज्ञान तो बंनेनुं समान छे.
जो ते ज मोक्षनुं कारण होय, तो दिगंबरोने सम्यक्त्वी मानवा पडे. ज्यारे शास्त्रोमां तो तेमने निह्नव (मिथ्यात्वी) कह्या छे.
हकीकतमां आत्मस्वरूपना ज्ञान करतां, ‘आत्मस्वरूपने प्राप्त करवा माटे शुं करवानुं? शुं नहीं करवानुं ?’ तेनुं ज्ञान वधारे जरूरी छे... मोक्षनुं कारण छे.
दिगंबरोनुं ते ज्ञान विपरीत छे. तेथी ज तेओ मिथ्यात्वी छे. (एवुं ज मूर्तिपूजा-विरोधीओ माटे समजवुं.)
मासतुस मुनिवरने आत्मस्वरूपनुं शुं ज्ञान हतुं ? पण ‘आत्मस्वरूप प्राप्त करवा माटे ज्ञानी गुरुने परतंत्र रहेवुं जोइए’ ए ज्ञान हतुं... तो एमनो एनाथी मोक्ष थई गयो छे.
शास्त्रकारो पण हेयोपादेय (शुं करवानुं ? शुं नहीं करवानुं ?) ना ज्ञानने ज साचुं – परिणतियुक्त ज्ञान कहे छे....
ते ज्ञानना धणीने ज ‘ज्ञानी’ कहे छे... ते ज्ञानथी ज प्रकृष्ट निर्जरा बतावे छे…
ए ज्ञान आपनारा शास्त्रो (चरणकरणानुयोग)ने ज सर्वोत्कृष्ट जणावे छे.
अलबत्त, एनो अर्थ ए नथी के आत्माना स्वरूपने जाणवुं ज नहीं... पोताना क्षयोपशम – संयोगो अनुसारे तेने समजवा पुरुषार्थ जरूर करवो जोईए.
पण कोईपण कारणे तेनुं ज्ञान न होय, तो मोक्ष अटकतो नथी, जो तेनी प्राप्तिना उपायोनुं सम्यग् ज्ञान होय.
हा, ‘हुं अत्यारे दोषभरपूर छुं (अशुद्ध छुं) ... मारा दोषोनो नाश थई शके (हुं शुद्ध थई शकुं)... दोषनाश थाय (शुद्ध स्वरूपनी प्राप्ति थाय), तो ज शाश्वत-संपूर्ण-साचुं (दुःखनी भेळसेळ विनानुं) सुख मळे...’
आटलुं आत्मस्वरूपनुं ज्ञान अनिवार्यपणे जरूरी छे. ते पण एटला माटे, के ते ज्ञान न होय, तो शुद्ध स्वरूपनी प्राप्ति माटे पुरुषार्थ ज न करे.
एटले, शक्ति-संयोग होय, तो आत्मस्वरूपने जाणवा जरूर पुरुषार्थ करी शकाय; पण शुद्ध स्वरूपनी प्राप्तिना उपायो जे परमात्माए बताव्या छे... राग-द्वेषनो नाश करवा माटे जे आराधना अने भावना बतावी छे... ते जाणवा अने आचरवा पुरुषार्थ पहेलां अने वधारे करवो जोईए.
Article written by P.P. Bhavyasundar Vijayji Maharaj Saheb.
Comments