द्वेष ए तीव्र राग होवानो सूचक छे. दृष्टांतथी आ वात समजावुं. मानी लो के मने मोहनथाळ पर राग छे. पातरामां आवे, अने वापरुं, तो राग थाय छे. कोइ साधु गोचरीमां लाव्यो तेनी खबर पडवाथी ज जो आनंद थाय, तो मानवुं पडे के रागनी मात्रा वधारे छे. स्वामिवात्सल्यमां मोहनथाळ होवानी खबर पडवाथी पण आनंद थाय,तो समजवुं पडे के राग हजी वधारे छे. में साधुने कह्युं होय – ‘मोहनथाळ मळे, तो लावजो.’ तेने मळवा छतां न लावे... मने खबर पडे त्यारे तेना पर गुस्सो आवे, तो समजवुं पडे के राग घणो वधारे छे. एटले द्वेष