जघन्य फळ मेळववा केवो भाव जोइए ? मुख्यपणे बे वस्तु जोइए. आराधना प्रत्ये अनादर न जोइए. ‘आवुं शा माटे करवानुं ?’ एवो तिरस्कारभाव होय... कर्या पछी ‘करवुं पड्युं’ तेनो अफसोस-बळापो होय... देव-गुरुनी अवहेलना-आशातना होय... तो जघन्य फळ पण न मळे, क्यारेक नुकसान पण थाय. केटलीक वार कोइ पराणे-फरजीयात धर्म करावे, त्यारे आवा भाव संभवित होय छे. सभा : तो ते रीते नहीं करवानुं ? एवो नियम नहीं करवानो. ते-ते व्यक्ति अने ते-ते संयोगना आधारे निर्णय थाय. प्रतिज्ञानो भंग न जोइए. सामायिक लीधा पछी मोबा

જઘન્ય ફળ મેળવવા કેવો ભાવ જોઇએ ? મુખ્યપણે બે વસ્તુ જોઇએ. આરાધના પ્રત્યે અનાદર ન જોઇએ. ‘આવું શા માટે કરવાનું ?’ એવો તિરસ્કારભાવ હોય... કર્યા પછી ‘કરવું પડ્યું’ તેનો અફસોસ-બળાપો હોય... દેવ-ગુરુની અવહેલના-આશાતના હોય... તો જઘન્ય ફળ પણ ન મળે, ક્યારેક નુકસાન પણ થાય. કેટલીક વાર કોઇ પરાણે-ફરજીયાત ધર્મ કરાવે, ત્યારે આવા ભાવ સંભવિત હોય છે. સભા : તો તે રીતે નહીં કરવાનું ? એવો નિયમ નહીં કરવાનો. તે-તે વ્યક્તિ અને તે-તે સંયોગના આધારે નિર્ણય થાય. પ્રતિજ્ઞાનો ભંગ ન જોઇએ. સામાયિક લીધા પછી મોબા

प्रश्न : देवद्रव्यने, जग्यामां के सोना-चांदीमां इन्वेस्ट करी शकाय ? उत्तर : सौ प्रथम वात तो ए छे के दाता, रकमनो सदुपयोग करवा माटे दान आपे छे, मूकी राखवा माटे नहीं. चडावाओ पण, धर्मस्थानोना निर्वाह सरळताथी थाय, ते माटे शरू करवामां आव्या छे; द्रव्यने भेगुं करवा माटे नहीं.एटले देवद्रव्य (के कोइपण धर्मद्रव्य) नो योग्य सदुपयोग करवो जोइए, भेगुं करवुं ज न जोइए के जेनुं इन्वेस्टमेन्ट करवुं पडे. छतां केटलांक कारणोसर इन्वेस्टमेन्ट करवुं पण पडे छे. जेम के निधि (कोर्पस फंड), जेना व्याजमां