प्रभुना कानमां खीला ठोकाया, ते पूर्वभवमां प्रभुना जीवे बांधेला पापने कारणे. तो गोवाळने तेनुं पाप लागे ?

प्रश्न : प्रभुना कानमां खीला ठोकाया, ते पूर्वभवमां प्रभुना जीवे बांधेला पापने कारणे. तो गोवाळने तेनुं पाप लागे ?

उत्तर :

कोईपण जीवने जे दुःख (के सुख) आवे छे, तेमां तेना कर्मनो उदय तो कारण बने ज छे. तेना कर्मना उदये दुःख आव्युं – एम मानीने, दुःख आपनारने जो निर्दोष मानवामां आवे, तो जगतमां कोई दोषित रहेशे ज नहीं , कोईने पाप बंधाशे ज नहीं. तो दुःख आवशे कोने ?

कोईपण जीव मरे छे, त्यारे तेनुं आयुष्य पूरुं थवाथी ज मरे छे. (ते विना मरे ज नहीं.) तो पछी तेने मारनारने पाप न लागे – तेवुं मानशो ?

हकीकतमां, आपणी प्रवृत्तिथी सामेना जीवने दुःख पहोंचे छे के नहीं – ते गौण छे. तेने दुःख पहोंचाडवाना आपणा अध्यवसाय ज पाप बंधावे छे.

दोरडाने साप मानीने तेने लाकडी मारे, तो दुःख कोईने थतुं नथी. छतां लाकडी मारनारने तो सापने मारवा जेटलुं पाप लागे छे ज. तंदुलीया मत्स्यनी वात प्रसिद्ध छे. ते कोईने मारतो नथी, मारवानुं सामर्थ्य पण तेनामां नथी. छतां, मारवाना अध्यवसाय तेने सातमी नरके लई जाय छे. प्रसन्नचंद्र राजर्षिनी कथा पण प्रसिद्ध छे. मनमां ने मनमां चालता युद्धना विचारोथी सातमी नरकमां लई जाय तेवां पापकर्मो तेमणे बांधेलां, युद्ध तो कर्युं ज नहोतुं.

गोवाळना मनमां प्रभुने हेरान करवानो भाव हतो, तेथी तेने पाप लागे ज.

कदाच कोई देवे आवीने प्रभुने बचावी लीधा होत, प्रभुने जरा पण दुःख न थयुं होत, तो पण गोवाळने तो पाप लागवानुं ज हतुं.एम तो खीला काढती वखते प्रभुने वधु वेदना थइ छे. छतां ए काढनारा वैद्यने पाप नथी बंधायुं, प्रकृष्ट पुण्य बंधायुं छे, कारणके तेना अध्यवसाय प्रभुने शाता आपवाना हता. (अने परिणामे शाता मळी पण छे.)निगोदना जीवनुं आयुष्य एटलुं टूंकुं छे के नाडीना एक धबकार जेटला समयमां साडा सत्तर आयुष्य पूरा थइ जाय छे. तमे तेना पर पग मूको के नहीं, तेना जन्म-मरण चाल्या ज करे छे.

छतां निष्ठुरताथी–बेदरकारीथी तेना पर पग मूके, तेने निगोदनी विराधनानुं पाप लागे ज छे. कारणके तेना अध्यवसाय मलिन छे – जीवदयाना नथी

तमने लोकोने जे जाणकारी मळे छे, तेनुं मनफावतुं अर्थघटन करीने तमे तमारुं धार्युं करवा मागो – ते वक्रता छे.

आपणे त्यां परिणामनी रक्षानुं घणुं महत्त्व छे.

‘शाक सुधारवुं’ एम ज बोलतां शीखवाडाय छे, ‘कापवुं’ नहीं; कारणके ‘कापवुं’ बोलवामां निष्ठुरता छे. (हवे तो ‘मोबाईल मार’ एवुं तमे बधा बोलतां थइ गया छो.) नाना हता अने दीवालमां खीली ठोकवा माटे दांत भींसता, तो वडीलो कहेतां - ‘दांत नहीं भींसवाना. तेमां निष्ठुरता आवे.’ आ मारो जात-अनुभव छे. तेमां जेने पीडा थवानी छे, ते तो थवानी ज छे; पण आपणा परिणामनी रक्षा थाय छे.

Article written by P.P. Bhavyasundar Vijayji Maharaj Saheb.