कयुं अज्ञान क्षम्य ?...

ज्ञान मेळववा-समजवानो पूरतो पुरुषार्थ करे..

शंका पडे त्यां ज्ञानीने पूछीने निर्णय करे..

तेने ज अज्ञानना कारणे प्रतिज्ञा-विरुद्ध प्रवृत्ति थाय तो पण पच्चक्खाण न भांगे.

जे ज्ञान मेळववानो पुरुषार्थ ज न करे, तेनुं अज्ञान पण अपराधरूप छे.

जेने पच्चक्खाण पाळवानी तीव्र इच्छा छे, न भांगे तेनी काळजी करवी छे; ते ज्ञान मेळववा इच्छे ज अने पुरुषार्थ करे ज.

एटले, जे ज्ञान माटे पुरुषार्थ ज नथी करतो, तेनी पच्चक्खाणना पालननी इच्छा ज नबळी छे. (अथवा छे ज नहीं.)

एटले तेनो अध्यवसाय अशुद्ध होवाथी, प्रतिज्ञा-विरुद्ध प्रवृत्ति अज्ञानना कारणे थइ होय, तो पण तेनुं पच्चक्खाण भांगे छे.

जेम के ‘आदु कंदमूळ छे के नहीं ?’ तेवी शंका पडवा छतां, जाणकारने पूछ्या वगर – चोक्साइ कर्या वगर वापरे तो पच्चक्खाण भांगे छे.

वास्तवमां तो शंका पड्या पछी चोक्साइ कर्या वगर सूंठ वापरे (के जे कंदमूळ नथी गणाती) तो पण पच्चक्खाणना भंगनो अतिचार लागे छे.

तेनुं कारण ए छे के – जेने पच्चक्खाणना पालननी तीव्र इच्छा छे, तेने शंका पडे तो खातरी कर्या विना न ज वापरे. खातरी न थइ शके, तो छोडी दे.

शंका होवा छतां वापरवुं – ते पच्चक्खाणना पालननी इच्छा नबळी होवानुं

के न होवानुं चिह्न छे. एटले अध्यवसाय अशुद्ध होवाथी अतिचार लागे, भले वपराती वस्तुथी खरेखर पच्चक्खाण भांगतुं न होय.

Extract from Book Aaradhana Nu Fal written by P.P. Bhavyasundar Vijayji Maharaj Saheb.

પચ્ચક્ખાણ (Pachchakkhan)

₹15.00₹5.00

Buy Now