द्वेष रागजन्य छे...

द्वेष ए तीव्र राग होवानो सूचक छे. दृष्टांतथी आ वात समजावुं.

मानी लो के मने मोहनथाळ पर राग छे. पातरामां आवे, अने वापरुं, तो राग थाय छे.

कोइ साधु गोचरीमां लाव्यो तेनी खबर पडवाथी ज जो आनंद थाय,

तो मानवुं पडे के रागनी मात्रा वधारे छे.

स्वामिवात्सल्यमां मोहनथाळ होवानी खबर पडवाथी पण आनंद थाय,तो समजवुं पडे के राग हजी वधारे छे.

में साधुने कह्युं होय – ‘मोहनथाळ मळे, तो लावजो.’ तेने मळवा छतां न लावे...

मने खबर पडे त्यारे तेना पर गुस्सो आवे, तो समजवुं पडे के राग घणो वधारे छे.

एटले द्वेष थवो, ते तीव्र रागनुं सूचक छे. सामान्य राग होय, तो द्वेष न थाय.

बारी खुल्ली होय, ठंडो पवन आवे, ते गमे छे – ते राग छे.

बारी बंध होय, अने पवन न आवे, तो राग न थाय; पण तेनाथी अकळामण थाय...

‘कोणे बंध करी ?’ तेना पर द्वेष थाय... तो तेनो अर्थ ए छे के राग तीव्र छे.

एटले द्वेषने ओछो नुकसानकारक न मानता.

द्वेषना कारणे नरकमां गयेला, पछी एकेन्द्रियमां अनंत काळ रहे – तेवुं बनी शके छे.

Extract from Book Bhavna Nu Mahatmya written by P.P. Bhavyasundar Vijayji Maharaj Saheb.

ભાવનાનું માહાત્મ્ય (Bhavna Nu Mahatmya)

₹40.00₹10.00

Buy Now